Şubat 2000’de emekli olan Erol AYDIN dostumla buluştuk, tesadüfü bir buluşma değildi telefonunu Haydar AYDOĞDU arkadaşımdan aldım aradım “Ali maaş almaya geldiğim gün seni arar görüşürüz” dedi.
O gün bugündü aradı: “Merkez Postanesinin orada çay ocağında bekliyorum” Gittim, geçen uzun yıllar gönüllerimizdeki özlemleri artırmış anılarımıza dair sohbetimizde duygusal anlar yaşadık. Yirmi yıldır niye buluşmadık diye de sitem ettik. Tekrar görüşmek dileği ile vedalaştık.
1980’li yıllar KTÜ Farabi Hastanesinde Şoför olarak çalışıyoruz. Kalacak evimiz yok. Ailemiz Çocuklarımız köyde o yıllarda köydeki evi kapatıp şehirde kiralık ev tutma yadırganırdı. Erol AYDIN ve ben nöbetçi şoför olarak görev yapar şoför odasının arkasında penceresiz ardiye gibi yere koyduğumuz ranzalarda yatardık. O yıllar ebedi unutulmaz…
